Tam bir yıl önce yazmışım SBF Woman'a (buruk gülümseme smileyi)

Artık okul da bitiyor, ve benim “sbf woman”ım kantinden göremeyeceğim yerlere gidiyor… Her ne kadar bilsen de “ona giden yolların kapalı olduğunu ve o kadının seni hiç sevmediğini” ve taşısan da üzerinde o yirmi saniyelik kısa konuşmanın tüm yükünü, tutamıyor açıyorsun internetten çaldığın kepli fotoğrafı ve o kadının sevgilisinden ayrılmasını ümit ediyorsun. Sonra da kendinden tiksiniyorsun.

Okulda yüzüne bakamadığın için oluyor bunlar. Bakamıyor, kafanı ya yere gömüyorsun ya da havaya dikiyorsun olmadı telefonla uğraşıyorsun. Göz göze gelmek felaketin oluyor, kalbin reddedilmenden öncekinden daha hızlı atıyor. Suçluluk duygun tepeden tırnağa işliyor vücuduna, sıcak basıyor terliyorsun. Umurunda değilmiş gibi davranmaya çalışıyorsun, zaten arkadaşların da öyle tembihliyor sana, ama olmuyor. İçin içini yiyor. Yiyip bitiriyorsun kendini. O da olmadı içip bitiriyorsun. Karaciğerinden özür dileyerek bir bira daha açıyorsun arka bahçede, çardakta, Sakarya’da, evde…içip uyuyorsun tek kişilik aşkının içinde.

Sonra sabah kalk okula gel ve tekrar yaşa aynı duyguları. Belki de sonsuza kadar yaşayabilirsin bu şekilde sıkılmadan. Ama bir gün sabah kalkıp okulun bittiğini fark edersen ne yapacaksın? Bekleyeceksin okul açılana kadar. Kim bilir belki o zamana ayrılır sevgilisinden…